همش برمیگرده به «کبد»

(به گفته­ی دلوز) بیماری دردناک نیچه، او را در دهه­ی ماقبل جنون­اش، در مرزهای زندگی قرار داده بود؛ و شاید این زندگی در مرزها و هم­پهلویی مستدام با مرگ، چنین بصیرت و درخششی به افکار رام­نشدنی نیچه بخشیده بود. مگه می­شه من تن­پرور با یک آزادشده­ی از آشویتس در یک سطح از ادراک هستی باشیم؟

کم­کم دارم به این نتیجه می­رسم که شاید خدا حق داشت که ما رو در «کبد» آفرید! یکی از واژه­های به­یادماندنی شهید آوینی «سیاره­ی رنج» بود، و یکی از کتاب­های شاه­کارش «فتح خون». شاید بد نباشه یه دفعه هم قبل از رسیدن محرم ـ همراه با حرکت کاروان غم­بار امام حسین (ع) ـ این کتاب رو بخونیم. پیشنهادم همین بود.