نوشتجات نابهنگام

برخلاف تصور عوام­الناس فلسفی، مسأله­ی زبان در فلسفه­ی قاره­ای معاصر، مانند فلسفه­ی تحلیلی و حتی شدیدتر از آن، در مرکز تأملات فلسفی قرار گرفته است، به­طوری­که حتی در مواردی مرز بین فلسفه و ادبیات نیز کم­رنگ شده است. اما آن­چه که باعث تفاوت بین این دو ابرنحله شده، نحوه­ی برخورد آن­ها با زبان است. درحالی­که فلسفه­ی تحلیلی با تشریح مکانیکی زبان، آن را به موجودی بی­جان تبدیل می­سازد (درست مانند تشریح یک موجود زنده به قیمت گرفتن زندگی­اش)، فلسفه­ی قاره­ای با پرداختن به وجوه تاریخی و استعاری ساختار زبان به­عنوان امری سراسر انسانی (و البته در اغلب موارد به­عنوان حادواقعیتی مقدم بر سوژه و خالق آن) به تشریح ارگانیکی آن مبادرت می­ورزد. مگر می­شود به بحث زبان پرداخت، ولی سراغ تاریخ و فرهنگ و جامعه و ادبیات و سیاست و اقتصاد و غریزه و… (یعنی صدتا کوفت و زهرمار انسانی دیگه) نرفت؟!